رسائل استاد ۱ - نامۀ ششم

تاریخ ایجاد: ۱۴۰۱/۵/۲۵

رسائل استاد ۱ - نامۀ ششم


بسم ‌الله ‌الرحمن‌ الرحیم 

فرزند عزیزم 

امید است همیشه موفق باشى. 

عرض کردم بزرگ‌ترین نعمت الهی بزرگى روح و دریاصفتى است که اگر بود، چنانچه هیچ‌چیز هم نباشد، همه‌چیز هست. اگر هم نبود، بر فرض که همه‌‌چیز باشد، انسان در رنج است. 

نیز گفته شد که همۀ وسایل رفاهى براى مردم سوئد فراهم است، ولى در آنجا خودکشى از هرجاى دیگر بیشتر صورت مى‌گیرد. چرا؟ چون روحشان کوچک است و مثلاً گرفتار چشم‌وهم‌چشمى و دائم در رنج و ناراحتى روحى‌اند، چون به هرجا برسند بالاتر از آن هم هست، و نمى‌شود همۀ وسایل براى یک نفر فراهم آید. 

در کلمۀ «چشم‌وهم‌چشمى» دقت کن. اگر همین یک مطلب از روح آدمى محو شود و انسان براى خودش زندگى کند، چقدر آسوده خواهد شد و چه مقدار گرفتارى او در زندگى کم مى‌شود! ولى متأسفانه آدمی به‌جاى اینکه بگوید: «من هستم»، مى‌گوید: «دیگران هستند.» اگر به‌جاى اینکه به گفتۀ مردم توجه کند و در این فکر باشد که دیگران چه مى‌گویند و چه مى‌خواهند، به خودش و زندگى خودش بیندیشد، چه زندگى عالى و بابرکتى خواهد داشت. 

پدرى نزدیک مرگ به فرزندش گفت: «از مال و مکنت و آنچه به درد زندگى بخورد، چیزى براى تو برجاى نگذاشته‌ام و تنها چیزى که مى‌توانم به‌عنوان میراث برایت باقى بگذارم این جمله است که هرگز از ’آن‌ها‘ مترس.» 

مردمان از «آن‌ها» بیش از هرچیز در این جهان بیم دارند. سردارانِ نیرومند شجاعانه با دشمنانِ سرسخت روبه‌رو مى‌شوند، ولى از اینکه «آن‌ها» چه مى‌گویند و «آن‌ها» چه مى‌اندیشند و «آن‌ها» چه‌چیز را دوست دارند، سخت در هراس‌اند. این‌گونه افراد قرض مى‌کنند که فرش و مبل و... بخرند تا «آن‌ها» نگویند فلانی فقیر است! اینْ حالِ مردمِ کم‌‌ظرفیت است. ولى صاحب روح بزرگ مى‌گوید: «من براى خودم هستم و زیر بار منتِ دیگران نمى‌روم.» 

به نان خشک قناعت کنیم و جامۀ دلق 

که بار محنتِ خود بِه ز بار منت خلق

چنین انسان بزرگى مردم را نمى‌بیند و آنان را منشأ اثر نمى‌داند. بنابراین اگر همه زبان به ملامت او بگشایند، کمترین تأثیرى در او پیدا نمى‌شود. 

یکى را زشت‌خویى داد دشنام 

تحمل کرد و گفت اى نیک‌فرجام 

بَتَر زانم که خواهى گفت آنى 

ولیکن عیب من چون من ندانى 

جداً این دو نوع زندگى را مقایسه کن و اگر یقین کردى که نوع دوم صحیح و مایۀ آرامش و خوشى است، سعى کن آن را فراهم سازى، و بدان، اگر فراهم ‌آوردن آن ممکن نبود، انبیا نمى‌آمدند و کتاب‌هاى اخلاق نوشته نمى‌شد. 

عده‌ای به مرحوم علامه طباطبایى گفتند: «فلان شخص در رد المیزان شما کتاب نوشته و دربارۀ شما چنین‌وچنان گفته است...» و منتظر بودند که ایشان با عصبانیت کلماتى بر زبان آورند؛ ولى آن بزرگوار تنها فرمودند: «اندیشه‌ها را که نمى‌شود مهار کرد.» 

عزیزم، در این جمله دقت کن. اگر این‌گونه رفتار صحیح است، چرا این روحیۀ آرام و ملایم و متین را در خودمان به وجود نیاوریم تا از ضعف اعصاب و انواع مرض‌ها نجات پیدا کنیم؟ شما را به‌خدا قسم، اگر به عمق جملۀ استاد علامۀ طباطبایى برسیم، آیا ممکن است در همۀ زندگى ناراحت شویم؟! 

خدا نگهدارت باد 

۱۵دی۱۳۶۴



نظر

«در زیر آسمان هیچ کاری به عظمت انسان‌سازی نیست»

علامه کرباسچیان
شبکه های اجتماعی
رایانامه و تلفن موسسه

info@allamehkarbaschian.ir - ۰۲۱۲۲۶۴۳۹۲۸

All content by Allameh is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License. Based on a work at Allameh Institute